Dames 3 bestaat uit:
vet- en schuingedrukt = aanvoerder
Zaterdag 28 maart, Boni Dames 3 speelt uit in Vianen tegen Servia Dames 2. Hoewel dames 3 thuis altijd heel blij is met de vrijdagavond, is het uit toch wel fijn om zaterdag overdag te spelen. We verschijnen dus fris en fruitig, ondanks de regenachtige start van de dag, in Helsdingen. Hier worstelen we ons langs de rij met mensen die een kaartje wilden kopen voor het zwembad ("waar zijn we hier terecht gekomen?") om in de kantine te verzamelen. De early birds zitten al aan de koffie en lezen het zogeheten "tribuneblaadje" van Servia. Hierin een voorbeschouwing op de wedstrijd van hun D2, dat kopte met "Elke wedstrijd nu belangrijk voor D2". De schrijver heeft zich verdiept in hun dames en deelt ons mee dat het team vooral tegen de hoger spelende teams punten heeft gepakt. Daarom mogen ze de "middenmoter Boni" niet onderschatten en is het team op volle oorlogssterkte. Tja, dat beloofd wat. Maar wacht eens even. Middenmoter Boni?!?! Dat klinkt wat denigrerend. Pikken we dat? Nee!
Boni D3 is helaas niet op volle oorlogssterkte. Blessures hebben het team dit seizoen geteisterd. Bijna iedereen heeft wel ergens last van (gehad). Daarom bestaat het team behalve uit de vaste D3-speelsters uit drie invallers. Esther en Angela uit D6 en algemeen reserve Lisette komen het team versterken. De sfeer is goed; da´s veel belangrijker dan thuisvoordeel en een complete eigen bezetting van Servia.
We starten met een peptalk van onze coach, Aria. Aria heeft helaas met snowboarden haar arm gebroken. Hoewel geblesseerd, is ze elke wedstrijd present en gebruikt ze haar coachingstalent om D3 door de wedstrijden heen te helpen. Ze is precies de coach die we nodig hebben. Ze weet wat ze moet zeggen om ons op te peppen, op de juiste momenten de rust te bewaren en ze weet vooral wat ze NIET moet zeggen. Het blijven vrouwen he ;-).
Meestal is D3 een dieseltje die maar moeizaam op gang komt, maar deze keer hebben we blijkbaar goed warm gelopen. We zitten vanaf moment 1 goed in de wedstrijd. Er werd goed gepasst, set-upjes kwamen daar waar de aanvalsters er wat mee konden. We spelen ons eigen spelletje. Servia komt niet echt aan aanvallen toe, maar is ook verdedigend wel goed. Aria wijst ons op het humeur van de spelverdeler van Servia; hoe chagrijniger zij is, des te meer fouten maakt Servia en des te groter onze lach. Het was hard werken, maar dat loonde want we winnen de set met een stand van 22-25.
Na rustgevende woorden van Aria "hartstikke goed bezig, vasthouden dit en doorgaan" domineren we ook de tweede set. Onze buitenaanvallers Jolanda en Janneke weten het gat in het midden goed te vinden met hun schitterende smashes en ook de andere aanvallers weten goed in de gaten te slaan en vooral ook te prikken. Kim weet een uitgeschoten pass te redden door, door de bank heen, bijna tegen de muur de bal weer terug in het veld te krijgen. De tweede set weten we met dezelfde stand ook op onze naam te schrijven.
Om onverklaarbare reden verliezen we de winning-mood in de derde set. We laten de koppies zakken, creeren complete chaos aan onze kant van het veld, inclusief de "wie-staat-waar?"-crisis, die een time out kost om het op te lossen. We geven punt na punt weg. Dat gaat niet goed! Een tweede time out brengt weer even rust, maar niet voldoende om weer punten te gaan scoren. Met 15-25 worden we ingemaakt.
De vierde set beginnen we met hetzelfde gebrek aan flow waarin we de derde set ook gespeeld hebben. Complete chaos in het veld. Passes die niet komen waar ze moeten, set-ups die niet netjes aangegeven worden en als er al gesmasht wordt, is het zonder resultaat. Servia benut dit gebrek aan aanvalsdruk van onze kant en komt helemaal in hun spelletje. Ze lopen uit. Het zou zo enorm jammer zijn om na die eerste twee fantastische sets de wedstrijd alsnog weg te geven. Tot een pijnlijke achterstand van 22-16 zag het daar wel naar uit. D3 zou D3 niet zijn als we toch niet terug zouden komen. Opeens ging de knop om. Misschien was het de ongelooflijke actie van Janneke, die de bal nog net soepeltjes uit het net dat de velden van elkaar scheidt weet te vissen. We hadden met z'n allen de Janneke-spirit terug! Schitterende passes, mooie set-upjes en aanvallen maar. Lisette heeft haar timing bij het blokken ineens gevonden, al duurt het tot de vierde set voor ze de bal ook echt aan de andere kant van het veld weet te houden. Punt na punt hebben we gepakt. Met een rij geweldige services van onze invalster Esther hebben we het toch een schitterende 23-25 gebracht. Complete euforie! We hebben gewonnen!! En hoe. Een fantastische wedstrijd.
Na de douche, een drankje in de noodbarak die sportkantine heet, lopen we met heel blije gezichtjes naar buiten. Daar bleek ook het weer met onze mood mee te gaan: de zon scheen, het was ineens lente.
